همیشه راستش را بگو

 

سبزه مزبله که یادت هست

 

خنده بلند از زوال عقل است

 

راستش

           دور که میزد ساقی عهد الست

 

پیمانه مارا درصد بالا زد

                                  90-89

بقیه اش راهم ریخت روی

                               سرو کله مان

تا بگذرد کارمان

 

حالا

       قسم به سگ که بهشت عذابم میدهد

 

کثیف است شعورشعرهایم

 

خواستم بخندند دیدی

                          تشنه نشسته اند بخونم

همانجا که رگهایت ورم کرده

 

لبهایت گشوده سخن

 

حالا مک بزن

                   به مک

ر-کروم

             بزن به لا

بزن                            کثیف بزن

اینجا مردم هرروز

 

اینجاهرروز

 

اینجا

به اینجا که رسیدی

 

هیچوقت راستش را نگو

2)

راستش حالا

 

من هم گاهی میخندم

 

در دفترم مکتوب

 

با کلماتی که بوی سگ         نه

 

بوی شراب              نه

 

بوی بهشت گند شاملو را می مانست

 

بی نصیب بی نصیب

3)

اخرالامر کلاماتم پریدند توی حلقم

 

وجوانیم که هیچوقت نشد

 

سرخورد                مثل فلس

 

حالا زمستان که می رسد

 

من وبخاری جشن می گیریم برای درونمان

 

گاهی فکر میکند عجب سازی میزند انگشتهایت

 

لطفا" کودکیم را پس بده

 

شاید باشد جایی بشود تورا دید

 

که میخندی بلند

 

با لبهایی که به صورتی میزند

 

تا خاطرات سرخیش را سیاه کند

4)

انتظار چه میکشند دراین صبح بی غرور

 

با کبودی دور گردنی که شکست

 

این چشمها باز می خوابند

 

بسته میخندند

 

تکییه میزند در باد زنی  بر خیابان

 

با صندلی در پایش 

 

دختری با اندامی لیز دست در دست اساطیر میرقصد

 

 وبخاری ومن قد صد سال کیف میکنیم

 

به خیالم بزرگتر شده ای خاتون

من که هنوز روی مغزم یورتمه میروم

 

شاید بشود جایی دیگر تو را دید

 

باچشمانی باز        با چشمانی بسته

 

لبهایت

 

داد ازاین خنده های بلند تو