تبليغاتX
سپیده دمان

 

 

حق

 

 

 

با من چه کرده ای تو بگو ختم روزگار؟!

 

با من که صادقم به تو ،یک عمر آزگار!

 

هی میدوم ،دو پای  پیاده  ، نمی رسم

 

دیوارهای  فاصله  ، با  سیم  خاردار

 

صف میکشند حادثه ها روبروی من

 

در چرخشی پراز نوسان مثل یک مدار

 

در شادمانی انگشتهای مرمریت

 

بُر میخوریم ترق، تق، تتق، قطار

 

این بازی عجیب شکستش قشنگ بود

 

بشکن بریز این وسطم، کم بریز،یار

 

گشنیزهای چشم تو 10خاج رفته اند

 

                     چنگیزیان ابرویت از سر زده  منار

 

حاکم تویی ولی به دولویت قسم که من

 

6 گیر  می کنمت  انتهای  کار

 

از منتها الیه  لبت شعر می چکد

 

این برگها برای تو جایش غزل ببار

 

با هر نگاه وسوسه ات سور خورده ام

 

5 امتیاز  نوش  2  زیتونیه خمار

 

10لوی خوشگلم توببر دست آخرست

 

سرباز باد کرده بمیرد در این قمار!!!

 

 

                                                              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط سیامک قاسم نژاد در چهارشنبه 1386/08/16 و ساعت 4:22 |

        

               حق

 

 

 

یعنی نمی شود به شما اعتماد کرد؟

 

بعد از سکوت آخر این قصّه،.... داد کرد؟!

 

حرفی که میزنیم برایت قدیمی است

 

یعنی نمی شود به قدیم استناد کرد؟

 

حق با تو بود عشق به من پشت کرده بود!

 

امّا تو را سوار بر اسب مراد کرد

 

حوای من همه سیبهای تو...

 

گندیده مانده بود که دست تو باد کرد

 

در هر گزاره ای که شما چرخ میزدید

 

فاعل نشد شویم ،که مارا نهاد.کرد!

 

                83.2.16

 

 

یاد جملۀ قصاری از خودم افتادم:

 

                                  "عاشق شده ای؟!...غلط کرده ای"

 

واین جمله..

 

:                              "هیچ چیز بهتر از خواب نیست"

 

حیف که تازه چند روزی است که متوجه عظمت وسنگینی بار محتوایی

 

جملاتم شده ام.حالا مانده ام تاوان اینهمه شبهای درازونخوت باد دی و گیسوان

 

دراز یار را که در خیرگیم به زوایای تاریک اطاقم ،(وای اطاقم )گذشت را

 

از که طلب کنم.به نظر شما اصلاً دیگرمیشود دراین اطاق نفس کشید؟....

 

یاد شبهایی افتادم که این جمله معروف خودم را زمزمه میکردم

 

"فقط شاعر لطفا ًشبها را نخواب"

 

عجب!چقدردلم برای خودم دارد میسوزد.شاعر شبهای مهتابی زرد میشود.

 

نه اصلاًمیسوزد.ایکاش ازابتدا شاعر لامپ های کم مصرف میشدیم.

 

تا فانوس های مردۀ تان جان بگیرند.قبل از آنکه شبگیر های غائله میدان را.

 

عجب !          بماند...

 

قیصر مرد ،فاطّی مرد، تیرداد هم ،حسین منزوی سالهاست حسن حسینی،

 

حسین پناهی،عمران صلاحی،فروغ کجاست؟سهراب هنوز جوان بود که

 

دشنه فرو نشست.بین ساعت 5 بار نواخت!

 

شاید آن دیالوگ کذایی اینگونه بود:

 

فاطی قیصرو کشتن ..منم مردم.عجب؟!!آشفته بازاریست

 

حالا اگه دوس داری چیپستو واکن و بشین پای حرفای این پستم .

 

به قول عمو احسان

                                              "مثلاً اینجوری"

 

 

 

000000000000000000000000000000000000000000000000000

 

000000000000000000000000000000000000000000000000000

 

000000000000000000000000000000000000000000000000000

 

000000000000000000000000000000000000000000000000000

 

000000000000000000000000000000000000000000000000000

 

0000000000000000000000000000000000000000000000000000)تمام خطرات همین چند سال روی هیچ تشکی این شبها خوابشان نمی گیرد.

 

                                      تا کمر فرو رفته اَمت!

 

من از همۀ دختران این شهر خسته ترم.

 

باور کن.

 

همین که نفس می کشی توی دهانم، الکل می شود  خونم-

 

آخرش؟!

 

این حرکت خلاف جریان آب است.

 

(دست از سرم بر دار مادرم

 

من حالم هم خراب است)

 

توی همین صفحه تست افسردگی بگیرمت؟

 

تا ناز انگشتانت رگ سازها را نزده!

 

توّهم بَرَت ندارد:

 

از این بازی بپّر بیرون...

 

آخرش به من و تو چه؟

 

1)

 

دست بر دلم گذاشتی تا خون چشمهایت را بگیرد؟!

 

در کدامین جنگ بود که دور تا دور شهرت را خندق کشیدی؟

 

و من تنها خواننده شعرهایم شدم

 

تا تو تنها لی لی با شی که لا،لا می شود

 

همه اینها را  می دانم.

 

همه اینها توی بازی اتفاق می افتد  و

 

بازی توی بازی!

 

 

پایین همین صفحه مؤلف باید بمیرد!؟

 

 

(شیشه ها را من آب می دهم.

 

گلها را تو پاک کن . )

 

آخرش آخرش می شود دیگر...

 

2)

 

بیا مثل مار بپیچیم دور هم                    این بازی بدرد نمی خورد

 

آنروز تو در دریا دویدی و من دریادت شنا ..

 

بگذار آبی تر بنیوشمت

 

معوّج نگاهت کنم

 

پیراهنت را تاب شوم

دستانت را باد

 

بیا مار شویم محبوبم

 

این بازی بدرد نمی خورد .

 

روی همین ماسه ها لب بکشم زیر لبانت           توی    لب تابت

 

بیا آب شو

 

تا امشب راه نرویم توی نت

 

همین که تا ارتفاع کمرت  گیجم

 

کافی نیست؟!

 

 

بگذار امشب را بخوابم از شبکه چشمانت           ((چتِ چت))

 

من  وَ همه دختران شهرم.

 

تا تارها از صدا نیفتادند بیا خواب شو توی دستانم

 

تا از دستت بدهم

 

هنوز

 

یک دور باقی است( به سلامتیه اغیار)

 

که مهره های دلم بشکنند

 

(( بید بیدم امشب))

 

3)

 

اولین بار من بودم که کوچه را فتح کردم

 

تا به در خانه ات رسیدم

 

هنوز اثر انگشتانم

 

پر است    روی زنگتان

 

این تشک را جمع کنید لطفاً.

 

لخت لخت پاشویه ام کن

 

من از  میگرن می آیم

 

تا تشنج ِروی تنم ،کبودم می کنی!هر شب

 

                     بیا.. بیا توی التماس دست هایم  دل دار یَ  م  -کن

 

این حرف زیادی است؟!

 

این تشعشعات غنی تر از هر اورانیومی است

 

(قرنهاست هوای چشمانت معلّقم کرده)

 

                                   بیا ..بیا مار شویم محبوبم !

 

این بازی  دیگر به درد نمی خورد ..

 

 

 

شرمنده که حوصله خبر رسانی وفعلاً ندارم   دوستان

 

 به بزرگواری خود کوچکیم را ببخشایند.تا بعد...

                                                            

                                                   86.3.2   حق

+ نوشته شده توسط سیامک قاسم نژاد در چهارشنبه 1386/08/09 و ساعت 23:52 |


Powered By
BLOGFA.COM