حق

 

 

   تقدیم به مهربان ترینم که عطر بهار نارنج تنش پیچیده شد در خانه روانم

 

                     ..

 

 

 

 

 

 

      لختی بخواب بر من ِ در دوری ِتنت

 

 

      خورشید ناز میبرد از توری ِ تنت

 

 

     یک مشت دست،مست، میان تنت رهاست

 

 

      پیچیده درطواف کعبۀ انگوری ِ تنت

 

 

     با سیم ها دوباره به آخر بزن،که شور

 

 

      پر کرده است  نغمۀ  تنبوری ِ تنت

 

 

     شب می رسد سماور و من آه میکشیم

 

 

     فنجان دوباره پر کنم از قوری ِ تنت!؟

 

  

      بازم فشرده می مَکمَت توی بازوان

 

     

      کندو پراز عسل زده زنبوری تنت

 

 

     با عشوه ها چه ناز،به آتش کشید باز

 

 

       تا تاب تب، تمام  تنم،عوری ِتنت

 

 

     تقطیر کن، دوباره مرا  تا  نفس نفس

 

 

      تشریح کن تو لحظۀ ساتوری ِ تنت

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هیسسسسسسسس!